Сказки

Жили-были пузырь, соломина и лапоть; пошли они в лес дрова рубить, дошли до реки, не знают: как через реку перейти? Лапоть говорит пузырю: «Пузырь, давай на тебе переплывём!» – «Нет, лапоть, пусть лучше соломинка перетянется с берега на берег, а мы перейдём по ней». Соломинка перетянулась; лапоть пошёл…

Лежит в поле лошадиная голова. Прибежала мышка-норышка и спрашивает: – Терем-теремок! Кто в тереме живёт? Никто не отзывается. Вот она вошла и стала жить в лошадиной голове. Пришла лягушка-квакушка: – Терем-теремок! Кто в тереме живёт? – Я, мышка-норышка; а ты кто? – А я лягушка-квакушка.…

Пройдут годы, повзрослевший Жиль стал Королевским Искателем. Но пусть не покажется вам, что все у него сводится к поиску пропавших во дворце вещей. В поиске и он, и Энни, и их приятель Люк, и молодой Король, и виконтесса Барбара. А ищут они, порой мучительно, как жить не в разладе с Правдой. Людям это…

Балота! Качкарнiк пакрыты рудай сухой травою, а памiж iм чарнее маслянiстая вада. Крапае дробны, дужа цёплы дожджык, i грэюцца пад iм жабкi. Тырчыць па ўскраi калючая асака, жорсткi белавус, сiтняг. Жабак нiхто не пудзiць, i яны нават крэкчуць ад задавальнення. Але што гэта? Закалыхалася ў адным месцы…

У старога Васiля жыў за печкаю дамоўнiк, якi быў падобны на маленькага чалавечка. Нiшто сабе, цiхмяны быў, падлоты вялiкай не рабiў. Удзень ён цiха спаў на ложку з попелу, а ўначы пачынаў сваю нячутную тупатню па хаце i пiў з сподачка малако, як вожык. Аўтухом клiкалi гэтага дамоўнiка. Спаў ён таксама…

Глыбока на дне возера ляжыць рыбiн цар. Нiхто яго не бачыў з людзей, а таму й не ведае: рыба ён цi яшчэ хто. Ляжыць ён на дне, раслiнамi вадзянымi, як коўдрай, абгарнуўся i носам сапе. А на паверхню ад яго сапа бурбалкi выскакваюць. Вясною людзi спусцяцца на ваду, затрубяць — хлыне каламутная вада…

— А мы мяккія жабкі. Зялёныя. — Жалезная! Гы-гы-гы! Чарапаха пачала крыўдаваць: — Кожная жывёла — розная. А я — карысная. — І мы кар-рысныя… А ў цябе голасу няма… Кар-рычневая… — Жаба ў танку, — пажартавала насмешніца. Пакрыўдзілася бедная Чарапаха, нырнула і паплыла ў пратоку, а пасля ў…

Вясною, ледзь пабеглi ручаi i падзьмуў халодны вецер, падчас якога выпускае сваё лiсце дуб, прачнулася ў дупле старой лiпы дачка ляснога цара. Пацягнулася соладка i прыпомнiла адразу, што зноў усё лета пройдзе ў яе без кахання. Моцна вартуе яе лясны цар, i няма вакол нiкога, каму б магла яна цёплае слова…

Ляжыць на двары за дравянiцаю на грудку сена Куцька-шчанюк. Нешта не бярэ яго сон, цi то блохi расскакалiся па голым плямiстым пузе, цi то яшчэ нешта, толькi мучыць яго нешта жудаснае, сабачае, тужлiвае. Холадна, працягнулiся ад дома i пунi густыя чорныя сценi, i па-над дахамi выплывае чырвоны месяц,…

Валэндаецца па зямлi пракляты Пётр-разбойнiк. Твар у яго чарнейшы за зямлю, не можа ён вачыма людзям у вочы глядзець. Шмат часу хадзiў ён на жыр i людзей рэзаў. Пакуль паноў забiваў — усё яму даравалася, а калi ўзяўся за простых — напала на яго чорная хвароба: твар зрабiўся такiм, што сiтам не накрыеш,…

— Трэба вартавога паставіць, — дадумаўся ўрэшце коршак. — Каго? — працывікала сінічка. — Хто ўначы не спіць. Хто ўначы не спіць, — заліўся шчыгол. — Ляляка. Ляляка. Казадоя. Казадоя, — зашчабяталі ўсе. — Н-ну-у, н-ну-у, — прагудзеў вадзяны бугай. — Ма-лы, малы! Са-ву! Са-ву! І тут усе вырашылі,…

Ходзiць Ялiна па багатых пакоях — закiнуты палац. Нават вужы знадворку засталiся. А ўжо i ноч блiжэй, пачалi ў вежах кажаны лятаць, калышучы павуцiнне. Цiха-цiха, ноч на балоты сядае, зоры запальвае, увесь свет ад верху да нiзу зорамi гарыць. У замку святла няма i вакол хоць бы дзе людскi, цёплы,…

Скача ноч над зямлёю на чорным канi. Адрываюцца, падаюць з яе плашча ўнiз залатыя зоркi, i пушча ловiць iх пушыстымi рукамi, прымае нячутна i мякка ложыць на зямлю. Унiзе агеньчыкi згаслi, дрыжыць свет салаўiным спевам. Мякка перабiрае капытамi ў паветры стомлены чорны конь. I твар у ночы чорны, на чорных…

— Дзень добры, гаспадар. — Дзень добры, — кажа мужык і, не спыняючыся, ідзе за канём. Толькі чуе, торгае яго чорт за паху: — Мужык, а, мужыік… — Чаго цябе? — Ці ў цябе яшчэ тая котка, ці няма? — А дзе ж ёй быць. У мяне, ды яшчэ чацвярых кацянят прывяла Усе як адзін падобны н а маці. — Ну…

Трымае ў руцэ пустую бутэльку, а другою нешта ў паветры ловiць i запiхвае ў рыльца, асцярожна прыадчыняючы корак. А сам мармыча: — Вось дзiва дык дзiва. Вачыма не бачыў, вушыма не чуў.

Юсуфі плюнуў і змоўк, а хан звярнуўся да старыка з тым жа пытаннем. Той сказаў панура: — Калі ты сапраўды пусціш гэтых людзей я гатовы да смерці. — Ч аму "сапраўды"? Хіба я зусім не маю чэсці? — А хіба мае яе воўк, які забраўся ў статак. Ты не маеш чэсці, бо не верыш ва ўласную сілу. — Добра,…

Ва ўдовiнага вераб'я цешча памерла ад злосцi. Спачатку ён быў узрадаваўся, што не будзе каму яго поедам есцi, а потым адумаўся. Якая б нi была, а ўсё-такi цешча. I вырашыў ён цешчы багатыя памiнкi справiць. Сабралiся ў яго на акне за налiчнiкам iншыя вераб'i, елi смачных чырвоных рабакоў i розных казюль,…

Птички, на любовь в ответ, Отдадут кило конфет. Только с роботом не знаю, С ним немножко поиграю, А чтоб время наверстать, Будем вместе мыть посуду, И всегда, везде, и всюду, Вместе маме помогать! Пифагоровы штаны «Пифагоровы штаны На все стороны равны». Почему эти «штаны»…

С этими словами он взгромоздился на перекладину в нижней части палки и — бум-бум-бум — запрыгал по всему дому: гостиная, бильярдная, бальный зал — натыкаясь на столы, лампы и чучела тараканов, оставляя после себя полный беспорядок. Добравшись до кухни, он прыгал уже так высоко, что стукнулся головой…

Для миссис Натмаус каждая еда была праздником. На завтрак у неё были яйца с беконом и тосты с мармеладом; на обед несколько сортов холодного мяса и салаты; к чаю она пекла булочки или пирожные; а на ужин готовила деликатесы, например уховёртки под хлебным соусом. У миссис Натмаус была целая полка поваренных…