***Ты снішся мне,Далёкая такая,Як незваротнай маладосці знак.Я зноў цябе здарожана гукаюI дагукацца не магу ніяк.Шукаю нашы даўнія сцяжыны,Што зараслі высокаю травой.I колецца мне кожны куст ажыныМаёй віной.А можа, і тваёй.Hi злоснага дакору,Hi праклёну,Hi рэўнасці ў маёй душы няма...Маўчаць табой пасаджаныя клёны.I стыне на губах тваё імя.***Абцалую цябе,Абшапчу,Адагрэю,Не пушчу ні на мігУ сівую зіму.Над вяршынямі сосен,Над вольным палётам барэюНа далонях прызнанняДа Бога самога ўзніму.Я не дам табе слова сказаць —Я ўсе іх разгадаю.Я на вуснах тваіхПрачытаю найлепшы свой верш.Над шляхамі і снамі,Над песнямі і над гадаміТы,Як месячык ясны,У казку маю паплывеш.А на грэшнай зямліМы прысядзем пад яблыняй белай, —Я ўсе кветкі і травыПакладу табе моўчкі да ног,Аднязнанага шчасця,Ад удачы сваёй захмялелы,Малады і наіўны,I твой раб,I твой бог...***Даўно забыў юначыя спакусы,Вясновы шал,Асеннюю тугу,А вось забыць твае сухія вусныI шэпат твой гарачыНе магу.Калі тваё наструненае целаЦягнулася нястрымна да майго,I ўсё ўва мне спявала і трымцела,В кроў паліў рашучасці агонь,I мне чаромхаю лясною пахліРаспушчаныя валасы твае...Дыхне ўспамін —Як прысак неачахлы,Мне гэта ўсё зноў сэрца саграе...***Патушы ў сваёй душы нянавісць,Запалі ў сваёй душы любоў.Чорныя часы бываюць наватУ бязгрэшных белых галубоў.Роспачнасць і ім ламае крылле,Кідае бязлітасна на брук.Пазнавата мы з табой адкрылі,Што няма кахання без разлук.Верылі мы доўга, што заўсёдыБудзе з намі наш шчаслівы час,Што расчараванні і нязгодыІснуюць на свеце не для нас.I прыгадваць сёння не дарэчыБоль ранейшы і папрок любы...Вунь і ў галубоў бываюць спрэчкі.Ну а мы ж з табой — не галубы...***Твая прысутнасць у гэтым свецеДае стамлёнай душы надзею,Што я спаймаю блакітньі вецер,Што я аднойчы памаладзею.I хай сустрэцца не давядзецца,I хай не спраўдзіцца мара тая, —Твая прысутнасць у гэтым свецеМяне ў юнацтва маё вяртае.Не маладое шаленства маяI не спайманы блакітны вецер —Мяне на грэшнай зямлі трымаеТвая прысутнасць у гэтым свеце.***Калі на раздарожжах крыжавыхДагоняць і мяне чужыя коні,— Перажыві мяне,Перажыві! —Я папрашу каханую спакойна.Хоць вусны зачарсцвеюць ад крывіI мне ніхго не забінтуе раны,— Перажыві мяне,Перажыві! —Як запавет,Я прашапчу каханай.Нявесела ўсміхнуся:— Сэ ля ві, —I апушчуся на прывялы верас.— Перажыві мяне,Перажыві! —Я папрашу каханую яшчэ раз.***Тонкая рабіна,Што ж ты нарабіла?Лёгкаю хусцінкайМне акно закрыла.Свет мне засланілаПышнымі лістамі.Калі пойдзе мілы,Мне махаць не стане.Не зірне з паклонамНа маё аконца.Ты зялёнай кронайПатушыла сонца.Як сустрэцца з любымДумаю нясмела.Ты ж таксама з дубамРазам быць хацела...***Я толькі аднаго жадаю,КабЗакрасавала ніва маладая.Я вам,Сваім нашчадкам,ПакідаюМаю Радзіму —Свой адзіны скарб,Вы дыхайце маёю збажыной,Глядзіце ў поўдзеньНа мае аблокі.Хоць я для вас загадкава далёкі,Я буду з вамі.Побач.За спіной.Я не прыйду на зыркі ваш агоньHi буркуном старым,Hi скандалістам.Я простаАпаду кляновым лістамНа маладую цёплую далонь...***Я даўно жыву не па Карану:П'ю жыццё,Нібыта д'яблаў трунак.Кожная зіма —Як пакаранне.Кожная вясна —Як падарунак.Я зусім не супраць гэткай долі3 познім громамI з паводкай ранняй.Хоць грахоў і не пераадолеў,А не маю ў сэрцы шкадавання.Не было ніколі мне задужаРызьжі,АдвагіI спакусы...Ну i што,Калі часамі сцюжаМне раўніва ледзяніла вусны?Мне яшчэ цікава,Нібы змею,Цікаваць за скрынкаю Пандоры...Колькі зімаў я стрываць сумею?Колькі вёснаў мне жыццё падорыць?..***Я не стану ўжо ні прынцам Дацкім,Hi — тым больш — іспанскім каралём.Мне б за ранг паэта апраўдаццаУ сваёй Радзімы пад крылом,Каб яна мяне не адпусціла3 той дарогі,На якой стаю,I прыадчыніла літасціваМне душу збалелую сваю.Я прашу ў яе зусім нямала —Каб не праганяла з-пад крыла,I маю ляноту даравала,I маю няўмеласць не кляла.А яшчэРазлічваю нясмела,Каб яна ў бясконцай гаманеI мае ўсе словы зразумела,I не пасмяялася з мяне...